Yemek Yedikten Kaç Saat Sonra Uzanılır? Bir Akşamın Hikayesi
Kayseri’nin soğuk akşamlarından birindeyiz. Dışarıda rüzgar esiyor, camdan görünen dağlar neredeyse puslu, karanlık bir örtüyle kaplanmış. O akşamda yemek masasının etrafında otururken, aslında “Yemek yedikten kaç saat sonra uzanılır?” sorusunu ciddi bir şekilde düşündüğüm bir an vardı. Ama bu, sıradan bir akşam değildi. Bütün duygularım bir araya gelip, bir anda o soru etrafında toplanmıştı. Bir yandan bir akşam yemeği yemiş, bir yandan içimde farklı hisler çırpınıyordu. İçimdeki yoğun karışıklık, sadece bir yemek yedikten sonra nasıl hissedeceğimi bile sorgulamama neden olmuştu.
Yemek Masasında Hissettiklerim
Yemek, Kayseri’de, bizim evde, neredeyse bir ritüele dönüşmüş bir şey. Babam mutfağa girdiğinde, anneannem ise en sevdiğimiz tatları çıkarıp sofraya koyduğunda, o anı hep büyük bir heyecanla beklerim. O akşam da öyleydi. Kısır, içli köfte, kuymak… İştahım öylesine kabarmıştı ki, her bir lokmayı büyük bir keyifle yedim. Ama sonra bir şey oldu. Yavaş yavaş doygunluk hissi içimi kaplamaya başladı ve tuhaf bir şekilde midenin doyma sınırına ulaşmasıyla birlikte, içimde bir boşluk da hissetmeye başladım. Hani bazen yemek yerken dünya duruyormuş gibi gelir ya… Sonra o anın sonunda, o sıradan olayın içinde kendimi kaybetmişken, bir anda duygusal bir boşluğa düşüverdim. O kadar mutluydum ki, o an bir şeylerin eksik olduğunu fark etmedim. Ama işte yemek yedikten sonra aniden, bedenim ağırlaşmaya başladı.
Yavaşça kalktım masadan, annem bir şeyler konuşuyordu ama ben dikkatimi veremedim. Duygusal olarak bir yere gitmek istedim ama nereye gitmek istediğimi de bilmiyordum. İçimdeki o boşluk, sanki sadece midenin doluluğundan kaynaklanmıyordu, daha derin bir şey vardı. Sanki her şey biraz daha ağır, biraz daha hüzünlüydü. Tuhaf bir şekilde soruyu düşündüm: Yemek yedikten kaç saat sonra uzanılır? Sanki buna verdiğim cevapla içimdeki boşluk arasında bir bağlantı kurabileceğimi düşündüm. Ama bir yandan da “Gerçekten neyi bekliyorum?” diye sordum kendime.
O Anın Ardındaki Hisler
O an, sanki dünya bir anda değişmiş gibi geldi. Yavaşça odama geçtim, yatağımın kenarına oturdum. Belki de tek başıma olmanın verdiği huzur, yemek sonrası fiziksel olarak bedeni rahatlatma arzusunun ötesine geçmişti. O kadar karışık bir duygu içindeydim ki, ne yatmak istiyordum ne de bir şey yapmak. Sadece o anı hissetmek, o duygunun içine dalmak istiyordum. Bazen yemek yedikten sonra, “Yavaşça otur, biraz zaman geçsin, sonra uzanabilirsin” diye kendime telkin ediyorum. Ama o akşam, hiçbir şey yapmak istemedim. Yavaşça telefonumdan bir şeyler karıştırırken, içimde o sorunun tekrar yankılandığını fark ettim: Yemek yedikten kaç saat sonra uzanılır? Ama belki de asıl soru şuydu: Yemek yedikten sonra bedeninize ne kadar zaman tanıyorsunuz? Ne zaman gerçekten rahatlıyorsunuz? Ve daha da önemlisi, yemek sonrası içsel bir rahatlık da bekler miyiz? İçimdekiler bunu bana hissettirmeye başlamıştı.
Belki de yemek sonrası uzanmak sadece fiziksel bir ihtiyaç değil, bir tür duygusal rahatlama şekliydi. Yemek sonrası bir süre hareketsiz kalmanın verdiği rahatlık, aslında içsel bir denge kurmaya çalışıyordu. Ve evet, belki de yemek yedikten sonra uzanmak için sadece fiziksel değil, ruhsal bir dengeye de ihtiyacımız var. O akşam bu soruyu sadece fiziksellik açısından değil, ruhsal olarak da düşündüm. İçimdeki heyecan, karışıklık ve boşluk, sadece midenin doymasıyla son bulmuyor. Bazen insan, yemek yedikten sonra uzanarak rahatlamak yerine, duygusal olarak daha da derinleşiyor.
Geceyi Beklerken: İçsel Bir Çözüm Arayışı
Bir süre yatağımda döndüm, düşüncelerim arasında kayboldum. O sırada fark ettim: Yemek yedikten sonra sadece fiziksel olarak değil, içsel olarak da dinlenmeye ihtiyacımız var. Yatakta yatarken, vücudumun dinlenmesiyle birlikte zihnimin de huzura ermesi gerektiğini hissettim. Zihinsel olarak da yemek sonrası, bedenin dinlenmesiyle birlikte düşüncelerimin ağırlaşmaya başladığını, hızla yön değiştirdiğini fark ettim. O akşam yemek sonrası, sadece bir soruya odaklanmak, uzanma ve dinlenme arzusunu dile getirmekle kalmamış, aslında içsel bir rahatlamayı, ruhsal bir dengeyi de keşfetmiş oldum. Çünkü bazen, gerçekten dinlenmek, bedenin değil, ruhun bir ihtiyacıydı.
O akşamın sonunda, bu sorunun cevabını tamamen bulmuş olmasam da, fark ettim ki yemek sonrası ruhsal ve bedensel dinlenme süresi, kişisel bir tercih meselesi. Kimisi hemen uzanır, kimisi bekler. Ama içsel bir denge kurmadan, yemek sonrası rahatlama mümkün değilmiş gibi geliyor. Bunu hissetmek, o anı yaşamak, hayatın detaylarını anlamak… Belki de hayatın anlamı, bu küçük sorularda gizliydi. Yemek yedikten sonra uzanmak için değil, doğru zamanı bulmak için yaşamayı öğreniyorduk.